Ubóstwo to sytuacja, w której ktoś nie ma dostępu do rzeczy potrzebnych do życia – jedzenia, domu, opieki czy możliwości nauki. Cel 1 Zrównoważonego Rozwoju (Walka z ubustwem) mówi o tym, że każdy człowiek powinien mieć zapewnione podstawowe warunki i poczucie bezpieczeństwa.

To nie jest problem odległy. W Polsce nawet około 2 milionów osób żyje w skrajnym ubóstwie, czyli w warunkach, które utrudniają codzienne funkcjonowanie. Na świecie ta skala jest jeszcze większa – setki milionów ludzi nie mają dostępu do podstawowych potrzeb.

Z dziećmi najlepiej zaczynać od tego, co jest im bliskie. Rozmowa o tym, czego potrzebujemy na co dzień – jedzenia, odpoczynku, bezpieczeństwa, relacji – pomaga zrozumieć, że są to rzeczy ważne dla każdego. To też dobry moment, żeby zauważyć, że nie wszyscy mają do nich taki sam dostęp. Warto pokazywać ten temat w codziennych sytuacjach. W grupie czy klasie dzieci mogą zobaczyć, że ktoś potrzebuje wsparcia, uwagi albo zaproszenia do wspólnej zabawy. To właśnie w takich momentach uczą się uważności i reagowania na potrzeby innych.

Rozmowa o ubóstwie nie musi być trudna ani abstrakcyjna. Można ją prowadzić przez historie, zabawy i doświadczenia dzieci. Dzięki temu temat staje się zrozumiały, a dzieci widzą, że ich codzienne zachowania: dzielenie się, pomaganie, zauważanie innych – to wszystko ma znaczenie.