Zwierzęta od dawna żyły bez obecności człowieka. Przemierzały wielkie lasy, pływały w niezanieczyszczonych rzekach, taplały się w rozległych bagniskach i podmokłych terenach. Nie zdążyły się jeszcze przyzwyczaić do naszej obecności, ich instynkt podpowiada im, że jesteśmy zagrożeniem. Jest to zupełnie naturalne i dobre dla całego skomplikowanego łańcucha pokarmowego, gdzie silniejszy zjada słabszego, który na zagrożenie reaguje atakiem albo obroną. Jednak człowiek, wraz ze swoją cywilizacją zaburza te zależności. Zwierzęta nie rozumieją naszej mowy, gestów czy intencji. Od lat ludzie już rozumieją, że nie możemy samolubnie wykorzystywać planety, ale nadal nie do końca potrafimy dobrze pomagać różnym zwierzętom. Wiele działań człowieka, które z założenia miały pomagać, prowadzi koniec końców do szkody. Przekarmione w paśnikach zwierzęta wychodzą na pola i niszczą uprawy, przestają się bać drapieżników i padają ich ofiarą. Podobny skutek mają też próby “oswojenia” dzikich zwierząt, pogłaskania ich, nawoływania. Ale przede wszystkim może to być niebezpieczne dla nas, jako że dzikie zwierzę, nawet roślinożerne, może zaatakować w sytuacji, która będzie dla jego instynktu zagrożeniem.
W zabawie ruchowej przekonamy się, jak dzikie zwierzęta mogą odczuwać wpływ człowieka.
Cel:
- Uwrażliwienie na problem ingerowania człowieka w życie dzikich zwierząt
Czas: 30 minut
MATERIAŁY
- fauna krok po kroku załącznik 3.1 (opcjonalnie)
- dłoń załącznik 3.2 (opcjonalnie)
- pożywienie załącznik 3.3 (opcjonalnie)
- aparat załącznik 3.4 (opcjonalnie)
- gwizdek załącznik 3.5 (opcjonalnie)
- biały papier A4
- pisak (kredka, flamaster, ołówek)
Przebieg zadania
- Dajemy dzieciom kartkę papieru i pisak (kredka, flamaster, ołówek), za pomocą których tworzą wizerunek wybranego przez siebie zwierzęcia lub ptaka. Można skorzystać ze wzorników do rysowania krok po kroku, załącznik 3.1.
- Ustalamy dwie linie, startu i mety. Między nimi dzieci będą się ścigać ze swoimi kartkami w ręku.
- Po pierwszym wyścigu gratulujemy zwycięzcom i przechodzimy do drugiej rundy.
- W drugiej rundzie dzieci dostają karteczkę z symbolem głaszczącej ręki (załącznik 3.2). Umieszczają ją na swoim obrazku i zaczyna się kolejny wyścig. Nie można po drodze utracić położonej karteczki, nie można jej również przytrzymywać, musi leżeć luźno. Gratulujemy zwycięzcom.
- W trzeciej rundzie dzieci wybierają (z naszą pomocą) symbol pożywienia adekwatny do narysowanego przez nie zwierzęcia (można skorzystać z załącznika 3.3 lub wykonać własne rysunki), który dodatkowo również trzeba położyć luźno na kartce z rysunkiem.
- Można dodawać kolejne rundy utrudnień, korzystając z symboli gwizdka – nawoływanie; aparatu – fotografowanie.
- Na koniec pytamy, jak dzieciom się ścigało na początku, bez obciążenia zwierzątek, a jak z kolejnymi czynnikami, takimi jak głaskanie, dokarmianie etc. Tłumaczymy dzieciom, że tak samo jak im w zabawie, w naturze zwierzętom trudniej jest się poruszać w dzisiejszym świecie zdominowanym przez człowieka i jego różnego rodzaju sposoby ingerowania w naturę, nawet te z dobrymi intencjami. Zostawmy pomoc dzikiej naturze specjalistom.
Post powstał w ramach projektu współfinansowanego z Deutsche Bundesstiftung Umwelt przy współpracy z Naturschutzzentrum Oberlausitzer Bergland.
Zobacz więcej
Treści i materiały TupTupTup są bezpłatne i dostępne dla każdego - dziękujemy, że z nich korzystasz.
Jeśli doceniasz naszą działalność, możesz wesprzeć TupTupTup darowizną lub 1,5% podatku. Wystarczy, że wpiszesz w swoim zeznaniu podatkowym KRS 0000270261 dodając cel szczegółowy: Fundacja To Proste 18808.