Czy powietrze istnieje?

Nauczyciel napełnia miskę wodą, stawia ją na tacę lub talerz. Pustą szklankę odwraca i otworem w dół zanurza w misce z wodą. Woda zaczyna się podnosić i wylewać. Dzieci patrzą na szklankę, czy poziom wody w niej urósł? Czy woda się wlała do szklanki? Odpowiedź jest prosta – nie, a to dlatego, że szklanka wcale nie była pusta, w niej było powietrze, które nie dawało wodzie podnieść się wyżej. Niech któreś z dzieci spróbuje zanurzyć szklankę w całości. Co się stanie? A teraz niech wyjmie szklankę z wody, w środku oprócz brzegów będzie ona sucha, właśnie dlatego, że w szklance było powietrze, które utrzymało wodę.       

A teraz nauczyciel lekko przechyla szklankę na bok, dzieci z pewnością zobaczą ogromny bąbel powietrza, który ucieka ze szklanki i wydostaje się na powierzchnie wody. Tak się dzieje dlatego, że powietrze jest lżejsze od wody, i jeśli go nie ujarzmimy w jakiś sposób, zawsze będzie chciało się wydostać na powierzchnię.  

Nauczyciel nadmuchuje dwa balony (próbujemy nadmuchać w równym stopniu, choć to zadanie na pewno nie należy do łatwiejszych) i przywiązuje je z obu końców patyka / linijki na dwóch sznurkach tej samej długości. Trzecim kawałkiem sznurka nauczyciel przywiązuje patyk pośrodku, żeby zrównoważyć oba balony (powinny one wisieć na tym samym poziomie). Powstała waga. Teraz dziecko lub nauczyciel ostrożnie przebija jeden z balonów igłą, a cała grupa obserwuje, czy waga zaczyna się poruszać? Czy jeden koniec patyka idzie w górę, a drugi w dół? Tak, i dzieje się to dlatego, że w jednym balonie nadal jest powietrze, a w drugim – nie.  Powietrze wbrew pozorom ma swoją wagę, mimo że nie odczuwamy tego. Kiedy powietrze wylatuje z jednego balona, staje się on lżejszy i dlatego waga już nie jest w równowadze. 

Post powstał w ramach projektu współfinansowanego z Deutsche Bundesstiftung Umwelt przy współpracy z Naturschutzzentrum Oberlausitzer Bergland.