Morza i oceany stanowią największe środowisko życia na Ziemi. Obejmuje ono trzy czwarte powierzchni naszej planety. Środowisko morskie to nie tylko woda, ale także znajdujące się w niej organizmy żywe. Powiązane są one różnymi zależnościami np. jeśli przyjrzeć się temu, co jedzą poszczególne żyjątka, ułożyć je możemy w łańcuchy pokarmowe.
Przyjrzyjmy się jednemu z nich, tj. zależnościom górnej części morza szelfowego, czyli morza płytkiego, położonego nad brzeżną częścią kontynentu.
- Pierwszym “oczkiem” łańcucha pokarmowego jest tu fitoplankton, czyli rośliny, potrafiące same wyprodukować sobie substancje odżywcze.
- Drugie “oczko” stanowi zooplankton, czyli drobne organizmy zwierzęce jak np. widłonogi (należące do skorupiaków), otwornice, promienice, ślimaki skrzydłonogie.
- Kolejne “oczko” to drobni mięsożercy, aktywnie polujący na swój pokarm, np. śledzie.
- Łańcuch zamykają większe drapieżniki np. rekiny, foki, większość ośmiornic.
W zabawie ruchowej jest szansa wcielić się w przedstawicieli poszczególnych “oczek” morskiego łańcucha pokarmowego. Wygrywa ten, kto najprędzej osiągnie postać ostatniego ogniwa.
Cel:
– Zapoznanie dzieci z łańcuchem pokarmowym w morskim ekosystemie.
Czas: 15 minut
MATERIAŁY
morski łańcuch pokarmowy.załącznik 4.1
Przebieg zadania
Nauczyciel wyświetla schemat zależności pokarmowych w ekosystemie morskim. Wyjaśnia, jak każde kolejne ogniwo jest zależne od poprzednich.
Wiedza zostaje utrwalona przy pomocy zabawy, bazującej na zasadach gry w “papier, kamień, nożyczki” (niem. Schnik, schnak, schnuk) z tą różnicą, że poza tradycyjnymi zasadami tj. papier zwycięża kamień, kamień zwycięża nożyczki, nożyczki zwyciężają papier. Wprowadzone zostają trzy poziomy zachowań.
Wszyscy zaczynają od poziomu zooplanktonu (pomijamy fitoplankton, gdyż tylko niektórzy jego przedstawiciele potrafią przemieszczać się samodzielnie). “Zooplanktony” poruszają się po sali na czworaka i szukają partnera do gry na gesty “papier, kamień, nożyczki”. Osoba, która wygra rundę, wchodzi na wyższy poziom troficzny tzn. staje się “śledziem” i zaczyna chodzić po sali płynnie, jakby unosząc się w wodzie. Szuka drugiego “śledzia”, by rozegrać z nim kolejną rundę na gesty “papier, kamień, nożyczki”. Gdy “śledź” wygra, zostaje “foką”. Osoba, która przegra w danej rundzie zostaje na tym samym (“swoim dotychczasowym” )poziomie troficznym. Gramy do pojawienia się pierwszej foki lub tak długo, jak mają na to ochotę uczestnicy zabawy.
Post powstał w ramach projektu współfinansowanego z Deutsche Bundesstiftung Umwelt przy współpracy z Naturschutzzentrum Oberlausitzer Bergland.
Powiązane
Treści i materiały TupTupTup są bezpłatne i dostępne dla każdego - dziękujemy, że z nich korzystasz.
Jeśli doceniasz naszą działalność, możesz wesprzeć TupTupTup darowizną lub 1,5% podatku. Wystarczy, że wpiszesz w swoim zeznaniu podatkowym KRS 0000270261 dodając cel szczegółowy: Fundacja To Proste 18808.